Najczęstsze błędy podczas nauki kraula na grzbiecie

To jeden z pierwszych błędów. Dziecko próbuje zobaczyć swoje nogi albo koniec basenu. Przyciąga brodę do klatki piersiowej i podnosi głowę.

Pływak zaczyna coraz mocniej pracować nogami tylko po to, żeby utrzymać się przy powierzchni.

Można też spróbować spokojnego pływania z lekkim kubeczkiem położonym na czole. Tułów może się delikatnie obracać, ale głowa powinna pozostać możliwie nieruchoma.

Niskie biodra często nie są osobnym problemem. To zwykle skutek innego błędu: uniesionej głowy, zbyt dużego napięcia albo nieprawidłowej pracy nóg.

Kiedy biodra i uda schodzą głęboko, ciało stawia wodzie znacznie większy opór.

Jeśli dziecko nie potrafi swobodnie utrzymać pozycji na grzbiecie, szybka praca ramion najczęściej tylko ukryje problem.

Ten błąd łatwo zauważyć. Kolana mocno wychodzą nad wodę, nogi zginają się jak podczas jazdy na rowerze, a cały ruch zaczyna się głównie w kolanach.

W kraulu na grzbiecie ruch powinien zaczynać się wyżej — od biodra. Kolano oczywiście się zgina, ale nie powinno prowadzić całego ruchu.

Stopy pozostają swobodne, a kopnięcia są dość wąskie i rytmiczne.

Początkujący często próbują utrzymać oba barki cały czas na tej samej wysokości. Ramiona pracują, ale tułów prawie się nie obraca.

Tymczasem podczas kraula na grzbiecie ciało delikatnie obraca się z boku na bok wokół swojej osi.

Ten ruch pomaga swobodniej przenieść ramię nad wodą i wykonać skuteczniejszy ruch pod wodą.

Nie chodzi o duże skręcanie całego ciała. Chodzi o płynny, kontrolowany ruch.

Częsty błąd to przekładanie ręki za środek głowy. Jeśli prawa ręka wpada wyraźnie po lewej stronie ciała — albo odwrotnie — pływak zaczyna tracić prosty kierunek.

Drugim problemem jest mocne „uderzanie” ręką o wodę.

Podobną zasadę wykorzystuje metoda „baz”: ramię kierowane jest do miejsca obok ucha, w linii z barkiem.

Czasami z brzegu wszystko wygląda dobrze. Ręce pracują. Nogi pracują. Dziecko utrzymuje się na wodzie.

A mimo to prawie nie przesuwa się do przodu.

Dlaczego? Bo pod wodą ręka po prostu prześlizguje się przez wodę.

Dziecko nie czuje jeszcze, że dłoń i przedramię mogą „oprzeć się” na wodzie i pomóc przesunąć ciało.

Na początku nie trzeba zasypywać ucznia informacjami o dokładnych kątach ustawienia łokcia. Najpierw powinien zrozumieć i poczuć samą ideę chwytu wody.

To częsty moment podczas nauki. Dziecko zaczyna radzić sobie z pełnym stylem, więc słyszy: „Teraz szybciej!”

I wtedy wszystko się rozpada.

Ruchy robią się krótsze. Barki się napinają. Ręce zaczynają wpadać do wody przypadkowo, a ruch pod wodą traci skuteczność.

Podczas nauki kilka dobrze wykonanych krótkich odcinków daje zwykle więcej niż wielokrotne przepływanie basenu z utrwalanym błędem.

Twarz znajduje się nad wodą, więc mogłoby się wydawać, że z oddychaniem w grzbiecie nie ma żadnego problemu.

A jednak jest.

Dziecko koncentruje się na nogach i ramionach, wstrzymuje powietrze, a po kilku metrach gwałtownie je wypuszcza.

Można połączyć oddech z pracą ramion — na przykład wdech przy ruchu jednego ramienia, a wydech przy ruchu drugiego.

To jeden z najważniejszych błędów. I tym razem nie popełnia go dziecko, lecz instruktor.

Po kilku takich komunikatach dziecko nie wie już, co właściwie ma poprawić.